Het is maandagochtend 5 voor 8.
Ik zit rustig in de auto, op weg naar het werk met een muziekje op. Ik kom aan op een kruispunt zonder lichten waar ik naar links moet afslaan. Ik heb (natuurlijk) geen voorrang dus ik wacht braafjes mijn beurt af. Ondanks het drukke verkeer zal er wel iemand het fatsoen hebben om 1 klein rood autootje (mijn baby) voor te laten? Mis, niet dus ! Na een dikke 10 minuten gewacht te hebben komt er een camionette aan die dezelfde kant op moet als ik, en hij moet remmen om een fietser over te laten.
Aha, een kans! De fietser is weg dus ik doe even teken naar de chauffeur en ga snel voor hem de straat in. Blijkbaar kon deze chauffeur er absoluut niet mee lachen, gezien de faren die aan en af gingen en het ritmisch getokkel op zijn “claxon” en het homofiele rijgedrag (lees : hij zat in mijn gat te boren).
Zoals het een hoffelijk chauffeur betaamt laat ik een fietser voor, wat inhoudt dat ik moet remmen waardoor de vriendelijke chauffeur achter mij nog kwader wordt. Gevolg nog meer lichten, meer “geclaxonneer” en een lichtenspel knapper dan de 360 tour van u2.
Potdekke nu word ik toch wel een beetje kwaad, ergo raampje naar beneden en middenvinger naar buiten. Slecht idee zo blijkt.
De vriendelijke chauffeur vliegt mij voorbij, gaat voor mij rijden en gooit alles dicht waardoor hij mij klem rijdt. Ambras !
Ik stap uit en Franky stapt ook uit zijn camionette (ik noem hem snel Franky voor de gemakkelijkheid) en de discussie begint. Heel stoer komt hij op mij afgestapt tot hij ziet dat ik 2 koppen groter en 2x breder ben. What to do, what to do? Ah, denkt Franky , ik ressorteer tot een scheldtirade die mijn minderwaardig iq en mijn minderwaardig persoontje past. ” Paljas hier, onnozel manneke daar, ik had voorrang bla bla … “
Franky zeg ik, ik stond daar al 10 minuten en je moest toch remmen voor een fietser, is het dan zo moeilijk om mij eventjes voor te laten? Helaas was Franky niet verbaal sterk. Zijn woordenboek bevatte op die moment (en ik denk altijd zelfs) slechts de woorden “voorrang, onnozel, paljas en manneke”. Ik voelde me in een aflevering van de familie Backeljauw.
Na zijn discours een kleine 2 minuten aangehoord te hebben war Franky’s vocabulaire danig uitgeput. De waanzin in zijn ogen ebde weg en hij besefte “shit, ik ben een onnozel ventje dat te laat op zijn werk gaat komen en aangezien het crisis is kan ik wel eens snel ontslagen worden”.
Franky stapte in zijn camionette en scheurde weg, ik bleef alleen achter.
Na deze turbulente gebeurtenis voelde ik een diepe band met Franky, maar hij wou daar niets meer van weten. Hij liet me aan mijn lot over, terwijl ik hem nog zoveel wou vragen.
Ach Franky, ik hoop dat we elkaar spoedig weer ontmoeten, ik ben benieuwd of je woordenschat uitgebreider is geworden. Indien het niet zo is, heb ik nog wel ergens 5 cent liggen waarmee je een nieuwe opvoeding kunt kopen.
ps: Ik geef eerlijk toe dat ik geen voorrang had, maar ik zie geen probleem in even snel voor een gestopte auto een straat inslaan, terwijl ik vriendelijke teken doe naar de chauffeur?
